Omdat ik het nooit beter zal kunnen zeggen. Omdat het maar een opwarmtekstje is voor een performance die ik pas in februari ga zien. omdat ik het blijf en blijf en blijf lezen:

Wim Helsen.

 

Als ge mistroostig zijt en ge weet niet goed waarom. Als ge nog eens goed wilt lachen. Als ge van de wereld niet veel snapt, en van de mensen nog minder. Als ge niet krijgt wat ge vindt dat ge verdient omdat ze u niet zien staan, de idioten. Als ge op één hand kunt tellen de keren dat ge u het afgelopen jaar vrij hebt gevoeld en onbekommerd. Als ge de dingen kapot wilt slaan maar ge durft niet vanwege de gevolgen. Als ge angstig zijt voor vanalles terwijl ge vroeger dacht dat ge nooit bang zou zijn, voor niets.

Als ge’t niet goed meer weet.

Kom dan maar bij mij.

Bij mij zijt ge veilig.

 

You legalized torture today.

 

Not only have you, in the words of Hillary Clinton, already lost the war on terrorism, you now have blood on your hands, in some cases innocent blood. You pushed your country back five hundred years. You have turned your country into that which you pretend to fight. You have lost your right to be heard. You have lost the respect you once deserved. You have lost everything, today.

 

Fuck you.

 

 

"Tegen mijn dode hond prevel ik: 'Ik wou dat ik je uitliet. Ik wou dat je zachtjes op het mos plaste. Ik wou dat je mij niet aan sterfelijkheid deed denken."

 

 

"...alle lawaai vermijdend ga ik naar de slaapkamer, om te kijken naar de slapende vrouw van wie ik houd. Zij is in de ban van de totale rust en zij is mooier dan het bestaan zelf."

En wel over De Kunstberg:

 

Mijn lippen zijn gebroken, zelfs tot in mijn borstspieren is het stram en stijf en na een douche en een bad ruik ik nog steeds naar haring. Dat komt omdat een emmertje haring op mij heeft staan lekken. Dat komt omdat ik eronder stond om zakjes gemalen emmenthal uit bakken te vissen. Dat deed ik omdat het mijn werk is. Ik sta, na een jaar afwezigheid, nog eens in De Frigo, een begrip in de magazijnwereld als het ware. Het schommelt er tussen 2 en 6 graden Celsius: als het te, nou ja, warm wordt, schieten verschillende blazers in actie om de temperatuur weer te doen zakken. Het klinkt in de oren als een gigantische haardroger (en ééntje maakt al zo’n hels geluid), en ik vind ze hatelijk omdat die rotdingen telkens beginnen dreunen als Crazy van Gnarls Barkley op de radio komt. Bij ons staat Donna op, dus dat nummer is momenteel de enige goeie song die er van een hele dag te horen is. Al hoorde ik gisteren, opnieuw door het dreunen heen, wel Wake Up van Hooverphonic in het programma van Sofie Van Moll, wat me deed glimlachen. Ik vind dat Sofie dat goed doet, ze klinkt nog altijd even sympathiek als ze was toen ik ze nog kende van op school. Ik legde vanmiddag aan mijn collega Albert (ondertussen zowat al zijn dictievermogen verloren, en dat ondanks een lange recente rustpauze van de frigo om wat af te kicken van zijn belachelijk overmatig drankgebruik) dat ik dat meiske van Donna met haar schattige stem nog heb gekend. Albert fronste de wenkbrauwen, en luisterde naar wie ik bedoelde. Sofie begon over een waterkuur waar ze mee bezig is (voorwaar geen slecht idee, Albert), maar ging daar tot in detail op in door de netelige nevenverschijnselen uit de doeken te doen. Sofie moet heel, heel veel plassen. Zegt ze zonder schroom. Ze zegt zelfs dat ze blij is dat het nieuws van één uur gaat beginnen, zodat ze eindelijk een plasje kan gaan doen…of een grote plas. Albert moet eens bedenkelijk glimlachen.

Het verbaast me trouwens ongelooflijk dat ik niet ziek aan’t worden ben vanavond. Vanmorgen ben ik immers met kleddernatte kop en schoenen die frigo in gekropen, na een helse fietstocht waarbij ik al snel bijna van mijn sokken werd gereden door een stompzinnige chauffeur die het dan nog eens een leuk idee vond om naast het fietspad te komen rijden en me de huid vol te schelden, terwijl het zijn car was die mijn fietske op míjn fietspad ramde tegen, weliswaar, maar 10 km/u. Het hele gebeuren zou komisch zijn geweest, mocht zijn kleuter niet achterin zitten. Dat kind heeft véél nieuwe woordjes geleerd van de papa. En van mij ook, want voor even was ik zo razend op die, and I quote myself, “loempen eikel” dat hij van mij ook mocht horen “dat ik godverdoeme op het fucking fietspad reed op een voorrangsweg”. De man repliceerde enigszins getelefoneerd met een weinig overtuigend “zijde gij zot of zo?” waarbij hij het universele tegen de slaap tikkende gebaar demonstreerde. Daarvoor al had hij een keer of tien opzichtig getoeterd, het viel hem écht niet op dat er een kleine blond meisje op de achterbank zat. Zijn opmerking als zou ik mentaal onderontwikkeld zijn ontstak mijn razernij pas echt. Zo erg zelfs dat ik zelfs nu, terwijl ik het neerschrijf, opnieuw razend word zodat ik stiekem eerst “ontsteekte” schreef in plaats van ontstak. Ik brulde, intussen heftig trappend om de volvo bij te kunnen houden,: “IKKE ZOT? Ooooooooochhhjoengetoch!Kijk godverdomme zelf ne keer uit uw raam, (komt-ie!) stoemen eikel.” Ergens tussen “zelf” en “raam” maakte ik dat soort omgedraaid wegwerpgebaar dat voetballers maken als ze een gele kaart krijgen na een overtreding. Eigenlijk moet het lijken alsof ik in mid air een vlieg probeerde te vangen. Of zo. Na “stoemen eikel” was het hoge woord eruit, en bazelden we door elkaar nog wat verwensen naar elkaar hoofd, zonder dat die respectievelijk aankwamen. De dikzak draaide zijn raampje weer omhoog en stoof ervandoor. Dan kwam het moment waarop ik ermee moest lachen, maar de steeds harder kletterende regen maakte me al snel opnieuw compleet pisnijdig. Ik ben, puur van kolere, in een recordtijd naar het werk gefietst. Waar ik er normaal iets meer dan een half uur over doe, klokte ik nu in allesbehalve ideale omstandigheden af op 24 minuten. Granted, de rugwind hielp me, maar die vorte regen in m’n gezicht hielp niet bepaald. Op een bepaald moment was het een echte zondvloed, met hagel, bliksem en donder, en ik die op verlaten wegen waar ik anders de ene fietser na de andere voorbijsteek eenzaam en alleen een gevecht voerde met die stoeme eikels van weergoden. Dat was dus, en nu komen we weer tot mijn punt, waarom ik zeiknat en rotgehumeurd de frigo binnenzeeg vanochtend. Nog een geluk dat ik droge kleren kon aantrekken, al had ik geen extra paar schoenen bij. Zin om mijn pa wakker te bellen had ik ook al niet, en dus heb ik gewoon een hele dag in de frigo gestaan met natte schoenen, want zo’n shit droogt niet in 4 graden.

Het gekke is: hier ben ik nu, iets over negen ’s avonds, en geen greintje frustratie zit nog in mijn lijf, tenzij daarnet even opnieuw toen ik het verhaal van de vloekende volvo oprakelde. Ik weet nu zeker: de frigo, en met de frigo ook Albert, werkt therapeutisch. Ik ben vanavond thuisgekomen en heb amper twee woorden gezegd tegen mijn moeder, waar ik na een dag als vandaag normaal gezien zeventien litanieën zou afsteken over alle stoeme eikels op de weg, en waarschijnlijk nog wel een link zou vinden met de Israëlische fratsen in Libanon. Maar niets van dat alles. Maaine frigo is my therapy. En schrijven, natuurlijk, maar dat had u al door.

 

update, enkele minuten later: Ik ben opnieuw doodgeïrriteerd omdat die vorte msn spaces voor geen zak wilt werken. stoemeneikel. Nu goed, u leest dit, dus uiteindelijk heeft de techniek me toch bijgestaan. Jeeeej.

What is this love? Is love the perfect thing? Is love the purest emotion I so crave it to be? Have I ever loved?

What am I struggling about? Why can’t love make me cum?

Why won’t love find me? Why do I have to write about love or talk about love to feel love? Watch tv-shows to see love? Why does the lack of this love make me so angry? Why does love make me punch walls and tear up cartoons and cry? Why do I need love so?

Why isn’t love fair?

Is that love? Is this love?

Why have I never come to fucking someone I love with all my heart?

Because I’m lucky?

 

(from Untitled Script)

Andrew Largeman: You know that point in your life when you realize that the house that you grew up in isn't really your home anymore? All of the sudden even though you have some place where you can put your stuff that idea of home is gone.
Sam: I still feel at home in my house.
Andrew Largeman: You'll see when you move out it just sort of happens one day one day and it's just gone. And you can never get it back. It's like you get homesick for a place that doesn't exist. I mean it's like this rite of passage, you know. You won't have this feeling again until you create a new idea of home for yourself, you know, for you kids, for the family you start, it's like a cycle or something. I miss the idea of it. Maybe that's all family really is. A group of people who miss the same imaginary place.

Niet zo lang geleden kon ik de uitvinder van het split-screen format wel kussen. Met een gelukzalige smile lag ik in m’n luie zetel te kijken naar het tennisduel Norman-Monfils. Ofte: de oudste speler van het circuit tegenover een jong Frans veulen aan de voet van een indrukwekkende carrière.

Na een gesmaakte partij waren de tegenpolen al aan de vijfde en beslissende set aanbeland. De Franse regisseur van dienst vond het, god prijze zijn inzicht, een leuk idee om voor het begin van Norman’s zoveelste opslagspelletje het beeld in split-screen te verdelen en zo de twee spelers simultaan in beeld te brengen. Prach ti ge televisie die daaruit voortkwam.

Aan de linkerkant: Dick ‘Dickie’ Norman. 35 Jaar oud, woonachtig te Waregem. Belachelijk groot, zeker voor een tennisveld. Dickie is altijd een okay speler geweest, maar nooit een écht goeie. Hij is evenwel erg leuk om bezig te zien en te horen, en zijn dagboek op zijn officiële site is gewoon de max.

Aan de rechterkant: Gael Monfils. 19 Jarig Frans raspaardje, zwart, met een lijf, look en outfit die eerder thuishoren op een basketbalplein in de Bronx dan de terreinen van Roland Garros.

 

Gael springt recht uit zijn stoeltje, raast naar zijn plek, merkt dat Dick nog maar net zijn wandelstok heeft gegrepen om recht te geraken en begint dan maar wat te stretchen. Hij rolt zijn spieren, op de achtergrond kijkt een ballenmeisje met ontluikend seksueel ontzag. Ondertussen zien we Dickie zich voortslepen naar zijn kant van het terrein. Zijn rug is krom, zijn armen bengelen langs zijn lijf als twee uitgewrongen en -getrokken schotelvodden. Zijn knieën kraken tot in de huiskamer, zelfs het dichtvallen van zijn oogleden, telkens hij zijn ogen knippert, maakt een angstaanjagend dof geluid. Zijn weelderige krullen weten niet meer hoe ze moeten staan, de hoofdband evenmin. Dick krijgt zijn racket nog amper van de grond en vraagt de ballenjongen de balletjes op zijn racket te leggen, ze moeten opvangen zou waarschijnlijk te moeilijk gaan.

 

En dan begint hij aan een zoveelste kastijding. Hij slaat onhandig tegen de bal en ziet die voor hij er erg in heeft alweer gepareerd door de op ultra-hyper geprogrammeerde Fransoos. Als hij een punt scoort lijkt dat compleet toeval. De Franskiljon mist per ongeluk zijn return of de bal belandt per toeval op een goede plek op Dick’s racket. Hij oogt zo out of place op dat tennisveld. Ik wil uit mijn zetel rechtveren en schreeuwen: “het is bijna gedaan, Dick! Ik haal je wel weg uit die drukke menigte!”

 

Maar ik zie dat hij geniet. Hij zuigt de sfeer in met volle teugen, elke nieuwe slag tegen dat vervloekte gele balletje zorgt voor evenveel zeer aan zijn tot spons veredeld geraamte als genot voor zijn simpele brein. Hij is er toch maar weer, die lange, ouwe Belg, in de tweede ronde van de Franse Grand Slam.

 

Dick verliest, “hoe kan het ook anders” klonk nooit minder beledigend.